Heimwee naar je land
Heimwee: sterk verlangen naar je geboortegrond, huis, e.d.
Belgische windsurfers (en ééntje die persé wou kiten) in Jericoacoara, Ceará - december 2006
Emigratie zorgt voor heimwee. Na bijna 3 jaar in Brazilië denk ik nog steeds frequent aan mijn land, mijn volk, familie, vrienden, en de cultuur die ik achtergelaten heb. Ik reis één maal per jaar naar België, maar eigenlijk zou ik het meer moeten doen. Het is immers zo relax je eigen taal te kunnen spreken, en beschouwd te worden als een “local”. Hier in Brazilië ben ik een gringo, een gringo die ondertussen beter Portugees spreekt en schrijft dan meer dan de helft van de Brazilianen, maar nog steeds een gringo.
Bovendien is de cultuur hier in Natal ook zó verschillend dan die van Europa, dat ik soms echt wel snak naar een “normaal” gesprek, althans dan toch volgens mijn Europese normen. Natal behoort tot het noordoosten van Brazilië (”o Nordeste”) en wordt beschouwd als één van de minst ontwikkelde delen van het land. Je zou het niet zeggen als je al die nieuwe appartementen ziet, maar helaas is het niveau van de mensen hier ondermaats. En dat voel je ieder dag. Het is trouwens niet opmerkelijk dat het steeds Brazilianen afkomstig uit andere steden zijn (voornamelijk uit het zuiden) met wie ik leuke gesprekken kan voeren. Gezegd wordt dat vanaf Rio de Janeiro naar beneden toe, het niveau van de mensen hoger ligt, en ze meer Europees ingesteld zijn. Dit laatste geldt zeker voor de meest zuidelijke staten zoals Rio Grande do Sul en Santa Catarina, waar Poolse, Duitse en andere Europese kolonies wonen.
Maar zelfs al word je omgeven door mensen die meer feeling hebben met je cultuur, dan nog zal je heimwee hebben naar je land, en zeker naar je eigen taal. Niets zo herkenbaar als “Kvraagetaan” van de Fixkes.. en niets zo leuk als grappen in je eigen taal. En vergeet dan al die kleine dingen niet die je hier in Natal niet kan vinden: lekker brood en fijne charcuterie, pitta met looksaus, of frieten met stoofvleessaus en mayonaise, promoties bij de Aldi, Canvas, de Zevende Dag, een Lindemans Kriek, de rommelmarkt op Sint-jacobs in Gent, Yves Leterme die zijn volkslied niet kent, of simpelweg een vertrouwd gezicht.
Hoe langer ik in Brazilië zit, hoe meer Belg in word in het buitenland. Nu net wanneer het land op splitten staat..
Gerelateerde posts
Vond je dit bericht leuk of interessant? Schrijf dan een reactie of abonneer je op de RSS feed en krijg nieuwe berichten in je feed reader.
Reacties
Reageren?
Schrijf een reactie